به گزارش پایگاه خبری تحلیلی رستا، مجتبی همتیفر، پژوهشگر تعلیموتربیت در یادداشتی نوشت:
۵ بهمن ۱۳۹۹، شورای عالی آموزشوپرورش مصوب کرد که نسخه ترمیم و بهروزرسانی شده سند تحول بنیادین را طی چهار ماه آماده نماید. فرآیند ترمیم ۱۳ برابر زمان تعیین شده طول کشید که چرایی این تطویل بسیار بسیار زیاد در هنگامه تحولات سریع و مهم، در جای خودش باید مورد تأمل و بررسی قرار گیرد.
اکنون نسخه این فرآیند به مرحله تصویب نهایی رسیده است. پیشنویسهای منتشر شده نشان میدهد که تغییرات شکلی و بعضاً محتوایی خوبی در سند انجام شده، اما به نظر میرسد که ایرادات اصلی «عدم تحقق تحول بنیادین» در آن همچنان پابرجاست. از این رو، پیشبینی میشود که حتی با تصویب این سند و تخصیص منابع لازم (بهانه همیشگی عدم اجرای سند تحول)، نظام آموزش و پرورش تحول نیابد.
یکی از بزنگاههای بسیار مهمی که کشورها به فکر تغییر اساسی در نظام آموزشی خود میافتند، بحرانهای بزرگ و به ویژه جنگهاست که ضعفهای بخشهای مختلف رخ مینماید. نمونه بارز آن، پیگیری طرح «ملت در خطر» در آمریکا در دهه ۱۹۷۰ میلادی است.
آیا نسخه جدید سند تحول هم به تحولات کلان کشور توجه کرده است؟ یا همچنان «بیموقعیت (لامکان و لازمان)» به دنبال ایدههایی برای اصلاح برخی از نقش و نگارهای نظام آموزشی است؟
رهبر سوم انقلاب اسلامی در پیامشان به مناسب روز معلم، رسماً در حوزه تعلیم و تربیت اعلام «شرایط جنگی» کردند. حواسمان هست؟! شوراهای سیاستگذار (شوعاف و شوآپ) و وزارت آموزش و پرورش و … حواسشان هست؟ دانشکدههای علوم تربیتی و اندیشکدهها چطور؟
برای معماری نظام آموزشی متناسب با شرایط نبرد فرهنگی، اقتصادی و نظامی و در «عصر جدید» و با «نظم جدید» چه ایدههای اصلی باید حاکم شود؟ چه ملاحظاتی باید تدبیر شود؟
این ملاحظات است که محک و ملاک ارزیابی نسخه ترمیمیافته خواهد بود. مثلاً به فرمایش رهبری باید نقشآفرینی مردم را زمینهسازی کنیم (حکمرانی مردمپایه). آیا سند تحول سوای ادبیات «مشارکت» با سبک خصوصیسازی، این روح را دارد؟
