دادخواهی معلمان برای مظلومیت مدرسه میناب/ آغاز پویش بین المللی «۱+۱۶۸» خونخواهی جنایات میناب
عقبگرد در مسیر تحول دانشگاه فرهنگیان
پویش «مدرسه شجره طیبه ایران» برای روایت اقدامات معلمان در روزهای جنگ
پیشنهاد حذف سهم ارزیابی تکمیلی در جذب دانشجومعلمان منتفی شد / صرفاً آزمون سراسری و اختصاصی تربیتمعلم بهصورت همزمان برگزار میشود
هشت سال پس از آن اردیبهشت تاریخی
حاشیهنگاری حضور رهبر شهید انقلاب در دانشگاه فرهنگیان/ لباسشخصیها، احمدآقا، فشردگی و باقی قضایا
کانونهای ارزیابی در جذب دانشجومعلمان باید تقویت شوند، نه بیاثر
ارزشیابی توصیفی در ابتدایی از اهداف خود فاصله گرفته است/ هشدار نسبت به «افت پنهان تحصیلی» و «ارتقای صوری» دانشآموزان
هشت سال پس از حضور تاریخی رهبر شهید انقلاب در دانشگاه فرهنگیان، امروز زمان بازگشت به مطالباتی فرارسیده که مرکز ثقل نظام تعلیم و تربیت را پیش روی یک پرسش بنیادین قرار میدهد؛ اینکه دانشگاه فرهنگیان، بهعنوان خط قرمز راهبردی نظام در تربیت معلم، با کدام برنامه درسی، با چه منظومه فکری و با چه نسبتسنجی با مبانی انقلاب اسلامی، مأموریت تربیت معلم برای آینده ایران قوی و نبرد تمدنی پیشِ رو را دنبال میکند؟
معلمیم. مدرسه تعطیل شده. وظیفه و جنگ و جامعه که نه. و وظایف ما هم جدای از همان سه ساحت امام و رهبر در جامعه نیست. نمونهی عینی از مکتب، جهاد و مبارزه، و تبیین ایدئولوژی. و در هیچ کدام هم تخفیف ندهید. نه بترسید و بترسیم و نه مماشات کنید و خوشامد و بدامد دو دردانهی رنگیپنگی را بکنیم و بکنید.
اولش فقط پنج تا دانشآموز بودند. بعد شدند 20 و بعدترش خیلی زود بالای 50 تا... آن عددهایی که آوردم هر کدام یک دختربچه دبستانی است؛ دردانهی یک بابایی و امید یک مامان. صبح بودند، با لباسهای فرم سبزرنگ، با موهای شانهخورده و هزار آرزو. حالا اما لای خون و آوار گم شدهاند. واقعیت این است که چندین مدرسه را زدهاند و خیلی از بچههای «ما» دیگر نیستند.
در روزهایی که کشور بیش از هر زمان دیگری به حضور فعال معلمان و دانشجومعلمان در میدان آگاهیبخشی و راهبری اجتماعی نیاز دارد، دانشگاه فرهنگیان با تصمیم به تعطیلی و مجازیسازی آموزش، از مأموریت تاریخی خود فاصله گرفته است؛ تصمیمی که نهتنها جایگاه این نهاد در خط مقدم تربیت نسل آینده را تضعیف میکند، بلکه خلأیی معنادار در صحنه مسئولیت اجتماعی معلمان بر جای میگذارد.
کافه تجربه را برگزار کنندگان رویداد الفتا به دورهمیهای شبانهای میگویند که در آن شرکتکنندگان از کارهایشان حرف میزنند، به همدیگر راهکار میدهند و سعی میکنند کارهای همدیگر را کامل کنند.
رشد انسانها در بستر هر قیام الهی، دستاوردی بس بزرگ و بهقدر پیروزی قیام و گاه بیش از آن ارزش مییابد.
بررسی کلیات لایحه بودجه 1405 نشان میدهد آنچه دولت بهعنوان سهم آموزشوپرورش معرفی میکند، بیش از آنکه افزایش واقعی باشد، محصول بازی با اعداد و جابهجایی مبنای محاسبه است. تحلیل ارقام بودجه ۱۴۰۵ حاکی از آن است که آموزشوپرورش، با وجود در اختیار داشتن یکی از بزرگترین جمعیتهای نیروی انسانی کشور، عملاً سهمی کمتر از وزن واقعی خود در ساختار مالی دولت دارد؛ مسئلهای که زنگ خطر عدالت آموزشی و آینده نظام تعلیموتربیت را به صدا درآورده است.
از بد حادثه، داستان فرهنگ امروز ما چندان جدا از رویای آمریکایی و سرمایهداری پلتفرمی نیست. آدمها درون سازوکاری از استعدادیابی فردگرایانه و سرگرمیمحور جذب و شناسایی میشوند و بدون آنکه تطور فرهنگیِ مرجعیت در سنتها و فرهنگ عامه را گذرانده باشند، اعتباری رسانهای به دست میآورند و در شکلی از سرمایهداری مبتنی بر «اقتصاد توجه» و با پشتوانه مالی هنگفت، تبدیل به استندآپ کمدین میشوند.
هوش مصنوعی با سرعتی پیش میرود که دیگر نمیتوان آن را نادیده گرفت. از اقتصاد و رسانه گرفته تا شیوههای حکمرانی، رد پای این فناوری در حال پررنگتر شدن است و طبیعی است که آموزش نیز از این قاعده مستثنا نباشد. مدرسه امروز در نقطهای ایستاده که نه میتواند نسبت به فناوری بیتفاوت بماند و نه مجاز است بیتأمل به آن تن بدهد. مسئله، صرفاً ورود یا عدم ورود هوش مصنوعی به آموزش نیست؛ مسئله اصلی، نحوه مواجهه با آن است.