به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی رستا، نشست خبری پویش «۱+۱۶۸» به همت جمعی از معلمان سراسر کشور در میان بقایای مدرسه شجره طیبه میناب برگزار شد. بیش از ۶۰ خبرنگار داخلی و خارجی از بیش از ۱۰ کشور جهان، این نشست خبری را پوشش دادند.
این پویش با هدف همراهسازی افکار عمومی برای افزایش هزینه جنایت برای عاملان آن و نیز پیگیریهای حقوقی به منظور احقاق حق شهدای مدرسه میناب و جلوگیری از تکرار چنین جنایاتی شکل گرفته است.
بر اساس اعلام برگزارکنندگان، پویش «۱+۱۶۸» با هدف ارائه روایتی مستند، صادقانه و شفاف از حمله به مدرسه میناب و پیگیری حقوقی این قتلعام بزرگ، نخستین نشست خبری خود را به همت جمعی از معلمان جوان و با همکاری وزارت آموزش و پرورش و سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران برگزار کرد.
سفیران معلم و دانشآموز دختر و پسر پویش، خانواده معظم شهدا، خبرنگاران و فعالان حقوق بشر ایرانی و خارجی از حاضران این نشست بودند.
در ابتدای این مراسم، سفیر معلم پویش، خانم حاجحسینی، ضمن خوشآمدگویی به مهمانان گفت: قدم به خاکی گذاشتید که بوی کربلا میدهد. به کربلای ایران خوش آمدید؛ جایی که جنایتکارترین ظالمان روزگار، اطفال آن را بیگناه اربا اربا کردند. صدایشان را با گوش جان بشنوید که دارند به شما خوشآمد میگویند؛ دختران، پسران و معلمانی که سند رسوایی آمریکا و اسرائیل شدند.
وی با اشاره به لحظات وقوع انفجار در مدرسه گفت: من همراه دانشآموزانم که در جلوی راهروی کلاسها بودیم، با موج انفجار به حیاط مدرسه پرت شدیم و با شدت به زمین خوردیم. ناگهان دیدم طبقه دوم، که مدرسه دخترانه بود، روی سر پسرها آوار شد.
وی ادامه داد: از آن روز به بعد، بار تمام مدرسه را روی دوشم احساس میکنم. من دیگر یک معلم عادی نیستم؛ بازمانده یکی از بزرگترین جنایتهای بشریت هستم. هر روز از خودم میپرسم چرا مدرسه ما را زدند؟ مگر نمیگفتند ایالات متحده مجهزترین ابزارهای رصد ماهوارهای را دارد؟ پس چگونه نقاشیهای دیوار و کف حیاط مدرسه را ندیدند؟
در ادامه، ریحانه مهدیخواه، سفیر دانشآموز دختر پویش، به عنوان دومین سخنران مراسم، از لحظات انفجار روایت کرد: در راهرو جلوی کلاس افتادیم. بچهها روی هم افتاده بودند و آوار روی سرمان میریخت. کنارمان آتش بود و صورتهایمان پر از خون. آن لحظه یاد بچههای فلسطین، غزه و لبنان افتادم. هیچوقت فکر نمیکردم چنین اتفاقی برای خودم بیفتد. با خودم گفتم این اولین بار است که من چنین چیزی را تجربه میکنم، اما کودکان فلسطین و غزه سالهاست این شرایط را تحمل میکنند.
ریحانه مهدیخواه با اشاره به خواهر شهیدش، حنانه مهدیخواه، اظهار داشت: خواهرم حنانه خیلی دختر خوبی بود؛ بسیار باهوش و بااستعداد و وابستگی عمیقی به من داشت.
وی در ادامه با اشاره به آوار مدرسه خطاب به آمریکا گفت: خیلی برایم عجیب است که آمریکا میگفت دختران ایران را نجات میدهد؛ حالا همه میبینند که چگونه دختران ایران را نجات داد.
او همچنین خطاب به افکار عمومی جهان تأکید کرد: کسانی که سکوت میکنند، به اندازه عاملان این جنایت مقصرند. مردم دنیا بیایید اینجا، ببینید و شاهد باشید که چه بر سر فرشتههای کوچک ما آمده است.
سومین سفیر پویش، نوید محمودی، دانشآموز پایه چهارم مدرسه شجره طیبه میناب بود که سخنان خود را با سلام به ایران، میناب، همکلاسیهای شهیدش و خانوادههای شهدا آغاز کرد و گفت: سلام به ۱۴ همکلاسی شهیدم، سلام به دوستم طاها که مادرش شهید شد، سلام به خانم شهریاری و پسر به دنیا نیامدهاش محمد، سلام به پدر و مادر ماکان، سلام به رهبر شهیدم که ۳۶ سال برای ایران پدری کرد و سلام به رهبر جدیدم که میخواهد انتقام دوستانم را بگیرد.
نوید محمودی عامل این حادثه را آمریکا و موشکهای آن دانست و افزود: کسی که باعث شد دوستانم و معلمم شهید شوند، آمریکا و موشکهایش بود که مدرسه ما را هدف قرار داد.
وی در حالی که قاب عکسی را مقابل دوربینها گرفته بود، اظهار داشت: دلیل اینکه ما میگوییم “مرگ بر آمریکا” همین است؛ ماکان، کودکی که چیزی از او پیدا نشد، جز یک لنگه کفش.
او ادامه داد: خدا من را از این مدرسه نجات داد تا راه دوستانم را ادامه بدهم. من صدای مینابم تا اسرائیل و آمریکا دیگر جرئت نکنند چنین کاری انجام دهند. ما دوباره بلند میشویم و مدرسهمان را میسازیم.
در ادامه مراسم، علی نیکو، دبیر پویش «۱+۱۶۸»، بیانیه رسمی این پویش را قرائت کرد. در بخشی از این بیانیه آمده است: ما امروز گرد هم آمدهایم تا درباره زخمی سخن بگوییم که نه بر پیکر یک شهر، بلکه بر قلب انسانیت نشسته است. از ویتنام تا عراق، افغانستان و غزه، جنایت علیه کودکان به ابزاری سیاسی در دست استکبار جهانی تبدیل شده است و سکوت نهادهای بینالمللی در برابر این فجایع، راه را برای تکرار چنین جنایاتی هموار کرده است.
این بیانیه همچنین تصریح میکند: اگر این نظم ناعادلانه جهانی و سکوت مرگبار مجامع بینالمللی ادامه یابد، میناب آخرین مدرسه نخواهد بود.
دبیر پویش در ادامه، هدف از شکلگیری این حرکت مردمی را ایجاد یک جریان اجتماعی برای مقابله با بروکراسی بینالمللی دانست و گفت: ضرورت شکلگیری پویشهایی چون ۱+۱۶۸، ایجاد جریان اجتماعی در برابر ساختارهایی است که خود عامل یا حامی جنایت هستند.
در بخش دیگری از این نشست، بابک خواجهپاشا، فیلمساز و فیلمنامهنویس ایرانی، به نمایندگی از هنرمندان ایرانی حمایت خود را از این پویش اعلام کرد.
وی در توصیف ابعاد این فاجعه گفت: این فاجعه هزاران بار بزرگتر از سوگ سیاوشان و درد سهراب است و این شهیدان به اسطورههای سرزمین من تبدیل شدهاند.
خواجهپاشا خطاب به جامعه هنری گفت: شرم بر هنرمندی که در جشنوارهای حضور داشته باشد اما از مدرسه میناب، فلسطین و کودکان کشتهشده سخن نگوید.
وی همچنین از مردم جهان دعوت کرد تا از نزدیک حقیقت این حادثه را مشاهده کنند و افزود: تمام جوایزی که در عرصههای بینالمللی دریافت کردهام، دیگر برایم ارزشی ندارد؛ چراکه از جهانی میآید که حقیقت در آن بیارزش شده است.
در پایان این نشست، نیکولاس کن اوکیف، افسر سابق نیروی دریایی آمریکا و فعال حقوق بشر ایرلندی، با انتقاد از سیاستهای ایالات متحده گفت: اگر این اتفاق برای فرزند شما رخ میداد چه احساسی داشتید؟ اگر مدرسه فرزند شما هدف قرار میگرفت چه میکردید؟
وی با انتقاد از سیاستهای آمریکا در قبال ایران افزود: حتی نمیتوانید یک عملیات تروریستی از سوی جمهوری اسلامی ایران علیه آمریکا نام ببرید؛ هیچ موردی وجود ندارد. اما امروز کودکان به خاطر سیاستهای آمریکا و اسرائیل قربانی میشوند.
در پایان این نشست اعلام شد معلمان، فعالان اجتماعی، عدالتخواهان و تمامی افرادی که جان کودکان برای آنان ارزشمند است، میتوانند با امضای بیانیه پویش در بخش اقدام وبگاه 168plus1.com به جریان پیگیری حقوقی جنایت مدرسه میناب بپیوندند.
همچنین علاقهمندان میتوانند با هشتگ «#من_صدای_مینابم» حمایت خود را از این پویش مردمی در شبکههای اجتماعی اعلام کنند.
